古诗《自悲·居愁勤其谁告兮》 作者东方朔的诗

自悲·居愁勤其谁告兮

两汉:东方朔
自悲·居愁勤其谁告兮。两汉。东方朔。居愁勤其谁告兮,独永思而忧悲。内自省而不惭兮,操愈坚而不衰。隐三年而无决兮,岁忽忽其若颓。怜余身不足以卒意兮,冀一见而复归。哀人事之不幸兮,属天命而委之咸池。身被疾而不閒兮,心沸热其若汤。冰炭不可以相并兮,吾固知乎命之不长。哀独苦死之无乐兮,惜余年之未央。悲不反余之所居兮,恨离予之故乡。鸟兽惊而失群兮,犹高飞而哀鸣。狐死必首丘兮,夫人孰能不反其真情?故人疏而日忘兮,新人近而俞好。莫能行于杳冥兮,孰能施于无报?苦众人之皆然兮,乘回风而远游。凌恒山其若陋兮,聊愉娱以忘忧。悲虚言之无实兮,苦众口之铄金。过故乡而一顾兮,泣歔欷而沾衿。厌白玉以为面兮,怀琬琰以为心。邪气入而感内兮,施玉色而外淫。何青云之流澜兮,微霜降之蒙蒙。徐风至而徘徊兮,疾风过之汤汤。闻南藩乐而欲往兮,至会稽而且止。见韩众而宿之兮,问天道之所在?借浮云以送予兮,载雌霓而为旌。驾青龙以驰骛兮,班衍衍之冥冥。忽容容其安之兮,超慌忽其焉如。苦众人之难信兮,愿离群而远举。登峦山而远望兮,好桂树之冬荣。观天火之炎炀兮,听大壑之波声。引八维以自道兮,含沆瀣以长生。居不乐以时思兮,食草木之秋实。饮菌若之朝露兮,构桂木而为室。杂橘柚以为囿兮,列新夷与椒桢。鹍鹤孤而夜号兮,哀居者之诚贞。

chóuqínshuígào
yǒngéryōubēi
nèishěngércán
cāojiānérshuāi
yǐnsānniánérjué
suìruòtuí
liánshēn
jiànérguī
āirénshìzhīxìng
shǔtiānmìngérwěizhīxiánchí
shēnbèiérxián
xīnfèiruòtāng
bīngtànxiāngbìng
zhīmìngzhīcháng
āizhī
niánzhīwèiyāng
bēifǎnzhīsuǒ
hènzhīxiāng
niǎoshòujīngérshīqún
yóugāofēiérāimíng
shǒuqiū
rénshúnéngfǎnzhēnqíng
rénshūérwàng
xīnrénjìnérhǎo
nénghángyǎomíng
shúnéngshībào
zhòngrénzhījiērán
chénghuífēngéryuǎnyóu
línghéngshānruòlòu
liáowàngyōu
bēiyánzhīshí
zhòngkǒuzhīshuòjīn
guòxiāngér
érzhānjīn
yànbáiwéimiàn
huái怀wǎnyǎnwéixīn
xiéérgǎnnèi
shīérwàiyín
qīngyúnzhīliúlán
wēishuāngjiàngzhīmēngmēng
fēngzhìérpáihuái
fēngguòzhītāngtāng
wénnánfānérwǎng
zhìhuìérqiězhǐ
jiànhánzhòngér宿zhī
wèntiāndàozhīsuǒzài
jièyúnsòng
zǎiérwéijīng
jiàqīnglóngchí
bānyǎnyǎnzhīmíngmíng
róngróngānzhī
chāohuāngyān
zhòngrénzhīnánxìn
yuànqúnéryuǎn
dēngluánshānéryuǎnwàng
hǎoguìshùzhīdōngróng
guāntiānhuǒzhīyányáng
tīngzhīshēng
yǐnwéidào
hánhàngxièchángshēng
shí
shícǎozhīqiūshí
yǐnjūnruòzhīzhāolòu
gòuguìérwéishì
yòuwéiyòu
lièxīnjiāozhēn
kūnérhào
āizhězhīchéngzhēn
自悲·居愁勤其谁告兮,东方朔自悲·居愁勤其谁告兮全诗,东方朔自悲·居愁勤其谁告兮古诗,自悲·居愁勤其谁告兮翻译,自悲·居愁勤其谁告兮译文